ไม่แน่ใจนัก ว่าตัวเองร้องไห้เพราะอะไร

ที่ทางใหม่ๆ หรือความรู้สึกแปลกแยกแบบเดิมๆ

ฉันนับหนึ่งมาหลายครั้ง และทุกครั้งกว่าจะนับสองได้มันก็เหนื่อยจนฉันต้องนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตามันไหลไปเรื่อยๆ ปล่อยมันไว้อย่างนั้น ไหลนานไม่เท่าไหร่ จิบเบียร์ได้สักสามอึก อารมณ์ที่คิดว่าจะคึกกลับหายไปไม่มีเหลือ เพราะฉันเศร้ามากมายอย่างเหลือเชื่อ

เส้นทางของคนมันซับซ้อนจนบางทีฉันต้องขอยืนมองที่ทางเก่าๆ ซึมซับมันให้พอ ก่อนจะก้าวไปในเส้นทางใหม่ของชีวิต หลายคนบอกว่าฉันเป็นคนเก่งเรื่องการปรับตัว ครั้งนี้ก็เช่นกัน ฉันหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น

---

ไม่แน่ใจนัก ว่าตัวเองร้องไห้เพราะอะไร

คิดถึงเขาแบบเดิมๆ หรือ กลัวความสัมพันธ์ที่กำลังก้าวเข้ามา

ถึงแม้ว่าฉันไม่เคยบอกเขาว่าฉันรู้สึกอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าเขารู้...

เราสองคนอยู่ในลิฟท์ ไม่มีถ้อยคำใดออกจากปาก มีแต่สายตาที่มองเลยผ่านกัน มันคือองศาแห่งความใกล้ แต่องศาของความเงียบใกล้ชิดยิ่งกว่า ฉันไม่รู้ว่าจะแสร้งความรู้สึกอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าเขารู้...ใช่ไหม

เขารู้...ฉันเชื่ออย่างนั้น

---

ความอุ่นของแดดทำให้ฉันหยีตามองเขา ฟ้าสว่างไสว ความวุ่นของคนอยู่ขนาบข้างรอบตัว เขาเดินอยู่ข้างหน้า ฉันเดินรั้งอยู่ข้างหลัง จับปลายเสื้อของเขาเอาไว้ ให้เขานำทาง ไม่ว่าเขาจะไปไหน ฉันจะเดินไปกับเขา

แต่วันนี้ฉันเศร้า ไม่ต่างจากทุกวัน

ความสัมพันธ์ใหม่เริ่มเกิด คนอีกคนกำลังเดินเข้ามาหา ในมือถือดอกไม้ พร้อมจะส่งมาให้

"ผมอยากคบกับคุณ" เขาบอกกล่าว

แต่เหมือนน้ำตาฉันยังคงไหล ลมยังคงพริ้ว มีเพียงแดดอุ่นๆ ที่คล้ายกับความซาบซึ้งที่ใกล้เคียงกับคำกล่าวของเขา...ฉันอยากขอบคุณเขาเหลือเกิน

แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกกลับ มันคือประโยคที่ว่า...

"ฉันไม่แน่ใจ"

ฉันกลัวความรัก และดูเหมือนว่าฉันจะสร้างกำแพงเอาไว้หลายชั้น ฉันอาจชินกับการแอบรักเพื่อนตัวเองก็ได้ ความสัมพันธ์มันไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถบริหารได้ดั่งใจ ฉันลังเล แล้วรู้สึกผิด บอกตัวเอง ว่าให้คบเขาคนใหม่ แล้วลืมอีกคนให้ได้ แต่ฉันไม่ถนัดกับทางแยก ถูไถไปตามเรื่อง ตอบคำถามกับประโยคทีทำให้ฉันสั่นออกไปว่า

"อืม" เพียงแค่นั้น เหมือนน้ำท่วมปาก แต่ความหมายโดยรวม ฉันเพียงอยากให้พ้นช่วงเวลานี้เท่านั้น

---

คิดถึง

ลมอ่อนๆ ของฤดูหนาว ไร้ไปตามบริเวณพี้นหญ้าหน้าสวนของอพาร์เม้นต์ ฉันอ่อยอิ่งปล่อยให้ลมเย็นๆ เกาะไร้ไปตามเส้นผมและใบหน้า พลางกระชับเสื้อกันหนาวให้มั่นคง ต้นไม้สูงกำลังเอนตัวไหวไปตามแรงลม โบกไปบิดมาดูน่าสั่นไหวไปตามกิ่งไม้

ฉันสูดกลิ่นลมเย็นๆ แล้วแน่นิ่ง สรรค์น้อยๆ หรือห้วงของความเป็นจริง อากาศตอนเช้ายามหนาว ช่างเหมาะกับคนนอนไม่หลับ หรือเป็นเพียงเพราะอากาศ ฉันกลับคิดถึงเขาคนเก่า...น้อยครั้งที่ฉันอยากจะออกมาเดินตอน 6 โมงเช้า สูดกลิ่นความหนาว ซึ่งมันมีเอี่ยวไปถึงความคิดถึงที่มีฉันต่อเขา...คนที่ฉันแอบรัก

คุณบอกฉัน ว่าคุณนอนไม่หลับเช่นกัน

แด่อากาศหนาวยามเช้า...เวลานี้เราคงนอนไม่หลับร่วมกัน

ขอบคุณสำหรับคุณคนใหม่ ขอบคุณที่อยากจะเรียนรู้ชีวิตไปด้วยกัน ฉันหวังว่า คุณจะทำให้ฉัน รู้สึกดีเหมือนกับเขา

ขอบคุณ

ฉันกำลังร้องไห้เพื่อไว้อาลัย

และอีกครั้ง ฉันกำลังเมาหนัก

ช่างแม่ง

 

edit @ 19 Nov 2007 15:14:07 by kigmeto

edit @ 15 Apr 2008 20:09:36 by kigmeto

edit @ 14 Jun 2008 15:25:52 by kigmeto

ควันสีเทาหม่น กำลังส่งตัวเองลอยขึ้นไป แม้ลมจะกรรโชกมาระลอกใหญ่ มันก็ต้านแรงไหว เกาะกลุ่มกันไปจนไกลโข...ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงพื้นดินเบื้องล่าง พวกเราแหงนคอมองสั่นไหว เหมือนกำลังบอกลาคนข้างบนเป็นครั้งสุดท้าย ไปกับควัน ไปกับลม แล้วลอยไปอยู่บนสรรค์นะเพื่อนเอ๋ย

ฉันไม่เคยกลัวความตาย สิ่งเดียวที่รู้สึกกับมันคือความหวั่นไหว น้ำตาฉันเริ่มรื้นขณะที่มองหน้าแม่ของเพื่อน เพื่อนฉันนอนใบหน้าสวยอยู่ในโลงสีขาวเบื้องล่างมีแม่ยืนนัยต์ ตาเศร้า มองโลงสีขาวตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า

แม่ยิ้มบ้าง แต่นั่นคือยิ้มเล็กๆ ที่กลืนความขื่นๆ เอาไว้-- พ่อและพี่สาว รวมถึงครอบครัวขนาดใหญ่ของเธอเหมือนจะทำตัวให้ดูวุ่นๆฉันคิดไปว่าความวุ่นที่เกิดอาจชดเชยความเศร้าก็เป็นได้

แต่ทุกดวงตาล้วนมีน้ำใสๆ คลออยู่ตรงเบ้า

มันคือความหวั่นไหวขณะขนเริ่มรุกเกลียว ฉันก้มหน้ามองพื้นแล้วเห็นมดกำลังเดินในใจภาวนาอยากให้มันเดินไปให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ไร้คนเอารอยเท้าเหยียบขยี้ ฉันภาวนา ขอให้มันเดินไป อย่างมีชีวิต

ฉันได้รับข่าวร้ายในเย็นวันพฤหัส เพื่อนแสนสวยคนหนึ่งของฉันขับรถ หักเลี้ยว เพราะถูกมอเตอร์ไซย์ขับรถตัดหน้า กลางดึกคืนหนึ่งข่าวที่ได้ฟังมา คือเพื่อนไร้ร่องรอยบาดเจ็บ แต่ช้ำข้างในฉันอึ้งและน้ำตาไหลอยู่บนรถไฟฟ้า บีทีเอส

เพราะมันฟังดูคุ้นๆ

ช่วงเวลาอาจเป็นรอยต่อของความสัมพันธ์ ฉันนึกภาพไม่ออก ว่าเราจะรักษารอยต่อนั้นไว้อย่างไร ถ้าความสัมพันธ์ดันเกิดเคราะห์จนถึงขั้นต้องตายจาก ฉันมองภาพความสัมพันธ์เบื้องหน้า แล้วมีแต่น้ำตา...

เราจะรักษามันด้วยน้ำตา และจะคิดถึงกันด้วยความรัก ไม่มีใครไปไหน เราดีใจเราก็ร้องไห้ เสียใจก็มีน้ำตาอีก เราจะเจอกันบ่อยครั้งและเรายังคงมีกันและกัน...ฉันยังอยู่ในใจใครสักคนกระซิบที่ข้างหูซ้าย ฉันขนลุกอีกรอบ กระพริบตาเพื่อไล่รอยน้ำตาจากนั้นหยิบแก้วของที่ระรึกงานศพจากพี่สาวของเพื่อน ส่งยิ้มปลอบอย่างอ่อนโยน แล้วเดินไกลออกมาด้วยความหวัง ว่าเธอจะยิ้มได้ในสักวัน

ทุกคนบอก ว่าเธอยังมีชีวิต ไม่ใช่ที่ไหน แต่ในใจของเรา

 

ขอให้เธออยู่บนฟ้านะเอ๋นะ

 

edit @ 2007/09/17 21:56:05
edit @ 2007/09/17 21:57:10

edit @ 13 Mar 2008 01:45:18 by kigmeto

 

 

 

 

 

ฉันขอโทษ วันนี้ฉันเศร้า

ขณะที่ฉันนั่งอยู่บนรถ ถนนด้านซ้ายมือ มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนถนน...เธอตาย เพราะเธอถูกรถชน เธอนอนตายในท่าสวย ไม่มีเลือดไหลให้เห็นสักหยด...แต่เธอก็ตายคงช้ำภายใน...ฉันขนลุกแล้วน้ำตาไหลเดี๋ยวนั้น คนข้างๆ คงรู้ ยิ้มกำลังเหมือนปลอบใจ...ขอโทษ ฉันเศร้ามากมาย

เหตุเกิดตั้งแต่สองทุ่ม แต่นี่ตีสี่ ห้านาที ฉันยังไม่ลืม เพราะลืมเธอคนนั้นไม่ได้ นั่งร้องไห้เป็นวรรเป็นเวร ฉันควรทำอย่างไร

ชีวิตคนเรามีแค่นี้ใช่ไหม ฉัน คนเสพภาพเหตุการณ์ยังเสียวสันหลังไม่หาย ร้องไห้ กับเรื่องที่ผ่าน ค่าของมนุษย์ถูกบดขยี้เพียงแค่โลหะรถยนต์ นอนตายท่าสวย แต่ไม่มีใครใยดี ฉันตัวสั่น และหวั่นไหวเกินไป คนที่ฉันรักบอกว่า อย่าคิดอะไรมากชีวิตมันมีแค่นี้ เขาอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาปลอบฉันตอนตีสี่ บอกว่าใจเย็น และอย่าคิดอะไรพรุ่งนี้จะเจอเขา ไปนอนเถอะ เห็นคนตายครั้งแรก มันก็งี้

ใช่ล่ะมั้ง

แต่ฉันคิดมากไปกว่านั้น แล้วคนที่อยู่ข้างหลังเขาล่ะ เขาจะรู้สึกอย่างไร ฉัน คนที่เห็นภาพเขา ยังขนลุกและร้องไห้แทบบ้า แล้วคนที่รักเธอคนนี้จะเป็นเช่นไร

ตอนนี้ฉันไม่อยากข้ามถนน แต่เขาปลอบ

"จะไม่อยากข้ามถนนเพราะเห็นคนตายไม่ได้ เรายังต้องมีชีวิต แต่เราต้องระวังตัวเท่านั้น"

ขอบคุณพระอาทิตย์ อย่างใจจริงและขอบคุณเขาที่ตื่นมาตอนตี่สี่ แล้วปลอบฉัน ให้รู้สึกดีอย่างมากมาย ขอบคุณ จริงๆ

ขอบคุณแก้วตา ฉันจะทำบุญอย่างที่เธอบอกเอาไว้

ขอบคุณ ฉันเศร้าใจ

และตอนนี้ฉันเมา

ขอบคุณ

edit @ 2007/09/02 03:58:11

edit @ 16 Jun 2008 02:34:16 by kigmeto