เรานั่งเปรียบกันเล่นๆ ในวงสนทนาที่รอบข้างมีแต่ขวดเหล้า น้องคนหนึ่งเป็นเสมือนน้ำ เพื่อนข้างๆ เป็นเหมือนลมเย็นพัดเอื่อยๆ เพื่อนอีกคนคล้ายความซ่าของเป๊ปซี่...วนเวียนมาถึงฉัน ความหมายที่ทุกคนรวมความเห็นเอาไว้ ถึงขั้นทำให้ฉันสะอึก แล้วลุกรามมาจุกอยู่ที่คอ....                 ฉันเป็นดั่งก้อนหิน แข็ง ขรุขระ บางครั้งเย็นชื่ด ยิ่งถ้าใครลองเอาหินเข้าปาก นอกจากรสชาติจะเผื่อนผาดประแล่มๆ แล้ว ยังไร้ความอร่อย ส่วนถ้าใครอุตริคิดจะกลืน ก็อาจติดคอเอาได้ง่ายๆ                     ตัวฉันสั่น ไม่รู้เพราะพิษเหล้า หรือ ความวิบัติที่เกิดในหัว             เพื่อนฉันขยายความ ว่าฉันคือก้อนหินสุดแห้งแล้ง ที่ไม่มีใครอยากหยิบขึ้นมาเล่น...เลอะมือเปล่าๆ หรืออาจโดนคมหินทำพิษ เจ็บตัวเข้าไปอีก ไม่คิดจะเจ็บปวดกับคำเปรียบเปรย แต่มันแปลบขึ้นมาที่ใจ หนักหน่วงกว่าทุกครั้ง ปวดหนึบๆ จนต้องหลับตาปี๋ หรือเป็นเพราะเขานั่งอยู่ตรงหน้า มองหน้าฉันแล้วหัวเราะ ฉันปรือตามองเขาแล้วแสร้งยิ้ม จากนั้นหลบสายตาแล้วมองเลยไปหาทะเลที่มีคลื่นเบาๆ ตอนนี้น้ำกำลังนิ่ง ทะเลกำลังสงบ ส่วนบนฟ้าไม่มีดาวสักดวง ดำมืดสนิท เหมือนความสว่างค่อยๆ ถอยออกจากฉันเข้าไปทุกที หรือเพียงเพราะฉันคือก้อนหินอับแสงแอบอยู่ใต้ดงหญ้า สกปรก และ ไร้ความหมาย            โหย คิดแล้วเศร้าสุดรองเท้า          ฉันสร้างรอยยิ้มเอาไว้เพื่อกลบเกลื่อน แสร้งหัวเราะแทบเป็นแทบตาย แต่สายตายังคงเหลือบมองอยู่ที่เขา ความปวดหนึบๆ ทวีความรุนแรงขึ้นทุกที     ขอให้พระเจ้าอวยพร ล่วงเลยคืนนี้ ขอให้ฉันไม่เป็นอะไร       ---        ฉันเคยภูมิใจที่คิดว่าตัวคล้ายสีอำพันของเหล้า...            สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากเขา คือการดื่มเหล้า โดยมีส่วนผสมเพียงแค่ โซดา กับ เหล้า มันเริ่มจากเขาวานให้ฉันชงและกระซิบบอกสูตรสำหรับเขา            "เหล้า กับ โซดา นะ" ฉันถามกลับว่าแค่นี้เหรอ เขาเพียงยักคิ้วแล้วทำหน้าเหมือนกับว่า 'ใช่เลย'         นับจากวันนั้น ฉันเลียนแบบเขา ดื่มเหล้า ไม่ว่ายี่ห้อไหน จะมีมิกซ์เซอร์เพียงแค่ โซดา เท่านั้น         สีอำพันของเหล้าไม่ได้น่าภูมิใจ        เพราะคิดให้ดีฉันมันก็เหมือนเหล้าที่มีแต่ความขมขื่นๆ ส่วนเขา เหมือนโซดาที่ไม่มีเพื่อนคนไหนขาดไม่ได้ ฉันมันแค่ตัวขมประดับให้กลุ่มเมามันส์ เพราะเวลาฉันเมา ฉันจะฮาอย่างไม่หยุดยั้ง เหล้าอย่างฉัน ทุกครั้งต้องแพ้กับโซดา ทุกครั้งที่โซดาเจือจางในแก้วใส เหล้าสีครึ้มๆ จะลอยไปรวมตัวไปกับโซดาฟองขาวสวย เหล้ากลมกลืนอ่อนละทวย สร้างความขมฟาดเฟื่อน แต่โชคดีที่ยังมีโซดาคอยดับความเจื่อน ให้ดื่มง่ายแล้วเคลิ้มไปในที่สุด        ครั้นพอตื่นขึ้นมา หายจากความเมา เหล้าอย่างฉันคงไร้ความหมาย           ---            ปลายเท้าด้านล่างคือทรายขาวๆ ฉันถอดรองเท้าแตะ แล้วซึมซับกับความเย็นด้านล่าง แหงนมองฟ้าข้างบน เพราะเห็นว่ามันยังคงมืด ไร้ดาวสักดวง ทะเลยังคงนิ่งเช่นกัน เสียงหัวเราะของฉันเงียบไปแล้ว แต่ความสลดยังคงอยู่         เหมือนหัวใจจะนิ่งแข่งกับทะเล แถมยังมีหน้าเหลือบไปมองเขาอย่างปลงสนิท หัวเราะ หึๆ ให้กับความคิด จากนั้นกระดกเหล้าผสมโซดา จนหมดแก้ว ปล่อยเสียหัวเราะอย่างจืดๆ จากเรื่องตลกสักเรื่องที่เพื่อนข้างๆ กำลังฟุ้ง         ก้อนหิน หรือ เหล้าเพียวๆ คือส่วนผสมของโลกที่ทำให้มันเกิดความต่าง เจือจาง หรือ หายไป คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น         ฉันส่งยิ้มให้เขา แต่เขาเหมือนไม่ได้ใส่ใจ จดจ่ออยู่กับแก้วเหล้า จากนั้นกระดกมันจนหมดแก้ว แล้วเริ่มเติมส่วนผสมใหม่สูตรเดิมนั้นใหม่ แสงโสมเกือบครึ่งแก้ว น้ำแข็งยังไม่พร่อง ที่เหลือรินโซดาจนความซ่าล้นเต็มที่ อีกไม่เกิน 5 นาที น้ำสีอำพันทั้งแก้วคงลอยอยู่ในกระเพาะ         ส่วนฉันใกล้เมาไม่รู้เรื่อง แต่ที่ยังรู้ตัว คือความเศร้าแผ่เข้าเต็มร่าง...บอกตามตรงว่าไม่อยากเป็นเหมือนก้อนหินหรือโซดา เพราะมันดูเศร้าอย่าบอกใคร

    

edit @ 3 Jan 2008 23:21:25 by kigmeto

edit @ 3 Jan 2008 23:38:18 by kigmeto