ไม่แน่ใจนัก ว่าตัวเองร้องไห้เพราะอะไร
ที่ทางใหม่ๆ หรือความรู้สึกแปลกแยกแบบเดิมๆ
ฉันนับหนึ่งมาหลายครั้ง และทุกครั้งกว่าจะนับสองได้มันก็เหนื่อยจนฉันต้องนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตามันไหลไปเรื่อยๆ ปล่อยมันไว้อย่างนั้น ไหลนานไม่เท่าไหร่ จิบเบียร์ได้สักสามอึก อารมณ์ที่คิดว่าจะคึกกลับหายไปไม่มีเหลือ เพราะฉันเศร้ามากมายอย่างเหลือเชื่อ
เส้นทางของคนมันซับซ้อนจนบางทีฉันต้องขอยืนมองที่ทางเก่าๆ ซึมซับมันให้พอ ก่อนจะก้าวไปในเส้นทางใหม่ของชีวิต หลายคนบอกว่าฉันเป็นคนเก่งเรื่องการปรับตัว ครั้งนี้ก็เช่นกัน ฉันหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น
---
ไม่แน่ใจนัก ว่าตัวเองร้องไห้เพราะอะไร
คิดถึงเขาแบบเดิมๆ หรือ กลัวความสัมพันธ์ที่กำลังก้าวเข้ามา
ถึงแม้ว่าฉันไม่เคยบอกเขาว่าฉันรู้สึกอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าเขารู้...
เราสองคนอยู่ในลิฟท์ ไม่มีถ้อยคำใดออกจากปาก มีแต่สายตาที่มองเลยผ่านกัน มันคือองศาแห่งความใกล้ แต่องศาของความเงียบใกล้ชิดยิ่งกว่า ฉันไม่รู้ว่าจะแสร้งความรู้สึกอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าเขารู้...ใช่ไหม
เขารู้...ฉันเชื่ออย่างนั้น
---
ความอุ่นของแดดทำให้ฉันหยีตามองเขา ฟ้าสว่างไสว ความวุ่นของคนอยู่ขนาบข้างรอบตัว เขาเดินอยู่ข้างหน้า ฉันเดินรั้งอยู่ข้างหลัง จับปลายเสื้อของเขาเอาไว้ ให้เขานำทาง ไม่ว่าเขาจะไปไหน ฉันจะเดินไปกับเขา
แต่วันนี้ฉันเศร้า ไม่ต่างจากทุกวัน
ความสัมพันธ์ใหม่เริ่มเกิด คนอีกคนกำลังเดินเข้ามาหา ในมือถือดอกไม้ พร้อมจะส่งมาให้
"ผมอยากคบกับคุณ" เขาบอกกล่าว
แต่เหมือนน้ำตาฉันยังคงไหล ลมยังคงพริ้ว มีเพียงแดดอุ่นๆ ที่คล้ายกับความซาบซึ้งที่ใกล้เคียงกับคำกล่าวของเขา...ฉันอยากขอบคุณเขาเหลือเกิน
แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกกลับ มันคือประโยคที่ว่า...
"ฉันไม่แน่ใจ"
ฉันกลัวความรัก และดูเหมือนว่าฉันจะสร้างกำแพงเอาไว้หลายชั้น ฉันอาจชินกับการแอบรักเพื่อนตัวเองก็ได้ ความสัมพันธ์มันไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถบริหารได้ดั่งใจ ฉันลังเล แล้วรู้สึกผิด บอกตัวเอง ว่าให้คบเขาคนใหม่ แล้วลืมอีกคนให้ได้ แต่ฉันไม่ถนัดกับทางแยก ถูไถไปตามเรื่อง ตอบคำถามกับประโยคทีทำให้ฉันสั่นออกไปว่า
"อืม" เพียงแค่นั้น เหมือนน้ำท่วมปาก แต่ความหมายโดยรวม ฉันเพียงอยากให้พ้นช่วงเวลานี้เท่านั้น
---
คิดถึง
ลมอ่อนๆ ของฤดูหนาว ไร้ไปตามบริเวณพี้นหญ้าหน้าสวนของอพาร์เม้นต์ ฉันอ่อยอิ่งปล่อยให้ลมเย็นๆ เกาะไร้ไปตามเส้นผมและใบหน้า พลางกระชับเสื้อกันหนาวให้มั่นคง ต้นไม้สูงกำลังเอนตัวไหวไปตามแรงลม โบกไปบิดมาดูน่าสั่นไหวไปตามกิ่งไม้
ฉันสูดกลิ่นลมเย็นๆ แล้วแน่นิ่ง สรรค์น้อยๆ หรือห้วงของความเป็นจริง อากาศตอนเช้ายามหนาว ช่างเหมาะกับคนนอนไม่หลับ หรือเป็นเพียงเพราะอากาศ ฉันกลับคิดถึงเขาคนเก่า...น้อยครั้งที่ฉันอยากจะออกมาเดินตอน 6 โมงเช้า สูดกลิ่นความหนาว ซึ่งมันมีเอี่ยวไปถึงความคิดถึงที่มีฉันต่อเขา...คนที่ฉันแอบรัก
คุณบอกฉัน ว่าคุณนอนไม่หลับเช่นกัน
แด่อากาศหนาวยามเช้า...เวลานี้เราคงนอนไม่หลับร่วมกัน
ขอบคุณสำหรับคุณคนใหม่ ขอบคุณที่อยากจะเรียนรู้ชีวิตไปด้วยกัน ฉันหวังว่า คุณจะทำให้ฉัน รู้สึกดีเหมือนกับเขา
ขอบคุณ
ฉันกำลังร้องไห้เพื่อไว้อาลัย
และอีกครั้ง ฉันกำลังเมาหนัก
ช่างแม่ง
edit @ 19 Nov 2007 15:14:07 by kigmeto
edit @ 15 Apr 2008 20:09:36 by kigmeto
edit @ 14 Jun 2008 15:25:52 by kigmeto
