ควันสีเทาหม่น กำลังส่งตัวเองลอยขึ้นไป แม้ลมจะกรรโชกมาระลอกใหญ่ มันก็ต้านแรงไหว เกาะกลุ่มกันไปจนไกลโข...ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงพื้นดินเบื้องล่าง พวกเราแหงนคอมองสั่นไหว เหมือนกำลังบอกลาคนข้างบนเป็นครั้งสุดท้าย ไปกับควัน ไปกับลม แล้วลอยไปอยู่บนสรรค์นะเพื่อนเอ๋ย

ฉันไม่เคยกลัวความตาย สิ่งเดียวที่รู้สึกกับมันคือความหวั่นไหว น้ำตาฉันเริ่มรื้นขณะที่มองหน้าแม่ของเพื่อน เพื่อนฉันนอนใบหน้าสวยอยู่ในโลงสีขาวเบื้องล่างมีแม่ยืนนัยต์ ตาเศร้า มองโลงสีขาวตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า

แม่ยิ้มบ้าง แต่นั่นคือยิ้มเล็กๆ ที่กลืนความขื่นๆ เอาไว้-- พ่อและพี่สาว รวมถึงครอบครัวขนาดใหญ่ของเธอเหมือนจะทำตัวให้ดูวุ่นๆฉันคิดไปว่าความวุ่นที่เกิดอาจชดเชยความเศร้าก็เป็นได้

แต่ทุกดวงตาล้วนมีน้ำใสๆ คลออยู่ตรงเบ้า

มันคือความหวั่นไหวขณะขนเริ่มรุกเกลียว ฉันก้มหน้ามองพื้นแล้วเห็นมดกำลังเดินในใจภาวนาอยากให้มันเดินไปให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ไร้คนเอารอยเท้าเหยียบขยี้ ฉันภาวนา ขอให้มันเดินไป อย่างมีชีวิต

ฉันได้รับข่าวร้ายในเย็นวันพฤหัส เพื่อนแสนสวยคนหนึ่งของฉันขับรถ หักเลี้ยว เพราะถูกมอเตอร์ไซย์ขับรถตัดหน้า กลางดึกคืนหนึ่งข่าวที่ได้ฟังมา คือเพื่อนไร้ร่องรอยบาดเจ็บ แต่ช้ำข้างในฉันอึ้งและน้ำตาไหลอยู่บนรถไฟฟ้า บีทีเอส

เพราะมันฟังดูคุ้นๆ

ช่วงเวลาอาจเป็นรอยต่อของความสัมพันธ์ ฉันนึกภาพไม่ออก ว่าเราจะรักษารอยต่อนั้นไว้อย่างไร ถ้าความสัมพันธ์ดันเกิดเคราะห์จนถึงขั้นต้องตายจาก ฉันมองภาพความสัมพันธ์เบื้องหน้า แล้วมีแต่น้ำตา...

เราจะรักษามันด้วยน้ำตา และจะคิดถึงกันด้วยความรัก ไม่มีใครไปไหน เราดีใจเราก็ร้องไห้ เสียใจก็มีน้ำตาอีก เราจะเจอกันบ่อยครั้งและเรายังคงมีกันและกัน...ฉันยังอยู่ในใจใครสักคนกระซิบที่ข้างหูซ้าย ฉันขนลุกอีกรอบ กระพริบตาเพื่อไล่รอยน้ำตาจากนั้นหยิบแก้วของที่ระรึกงานศพจากพี่สาวของเพื่อน ส่งยิ้มปลอบอย่างอ่อนโยน แล้วเดินไกลออกมาด้วยความหวัง ว่าเธอจะยิ้มได้ในสักวัน

ทุกคนบอก ว่าเธอยังมีชีวิต ไม่ใช่ที่ไหน แต่ในใจของเรา

 

ขอให้เธออยู่บนฟ้านะเอ๋นะ

 

edit @ 2007/09/17 21:56:05
edit @ 2007/09/17 21:57:10

edit @ 13 Mar 2008 01:45:18 by kigmeto